Hitler zachęcał Mołotowa, aby ZSRR zwróciło się na południe, w stronę Iranu i ostatecznie Indii, chcąc zabezpieczyć niemiecki dostęp do zasobów Finlandii i przejąć sowieckie wpływy na Bałkanach. Mołotow pozostał stanowczy, starając się usunąć wojska niemieckie z Finlandii i zdobyć niezamarzający port na Bałtyku. Kalkulacje radzieckiej polityki zagranicznej opierały się na założeniu, że wojna będzie walką długoterminową, dlatego niemieckie zapewnienia, że Wielka Brytania zostanie szybko pokonana, były traktowane ze sceptycyzmem. Ponadto Stalin nie chciał rezygnować z wpływów w Bułgarii i Jugosławii. Te czynniki spowodowały, że Mołotow nie uginał się do propozycji niemieckich, prezentując zdecydowane stanowisko. 25 listopada 1940 roku Sowieci przedstawili sporządzoną przez Stalina pisemną kontrpropozycję, w której zaakceptują pakt czterech mocarstw osi, ale pod warunkiem uznania sowieckich praw do Bułgarii i strefy wpływów skoncentrowanych na obszarze wokół Iraku i Iranu. Niemcy nie odpowiedziały, pozostawiając negocjacje nierozwiązane.