Okręt został ostatecznie wcielony do służby 28 stycznia 1970 roku, jednak nie w roli trałowca, a okrętu doświadczalnego w Centrum Naukowo-Technicznym (WZT). Został wycofany ze służby w 1981 roku. Miał on wyporność 266 ton, długość 47,2 m i szerokość 6,6 m.
Projekt 89.1 Kondor I W międzyczasie, nie czekając na zakończenie prób, opracowano nową powiększoną wersję projektu 89.1, którą zatwierdzono w grudniu 1966 roku. Kadłub został wydłużony i poszerzony, przez co wyporność normalna wzrosła do 329 t, pełna do 360 t, długość do 51,91 m, a szerokość do 7,13 m. Powiększono także nadbudówkę i zastosowano mocniejsze silniki produkcji ZSRR typu 40D o mocy po 2000 KM. Wydechy spalin umieszczono w kominie na końcu nadbudówki zamiast w burtach. Dopracowano też stację hydrolokacyjną KLA-58m. Uzbrojenie okrętu składało się tylko z jednej podwójnie sprzężonej armaty automatycznej kalibru 25 mm 2M-3M na dziobie. Wyposażenie radioelektroniczne stanowił ponadto radar nawigacyjny TSR-333 i system identyfikacji swój-obcy Nichrom-RR. Liczebność załogi wynosiła 29 osób.