Zbrodnia w Lesie Wełeckim – szereg egzekucji przeprowadzonych przez okupanta niemieckiego w Lesie Wełeckim koło Buska-Zdroju, miejsce największej kaźni ludności polskiej na terenie Kreishauptmannschaft Busko w okresie II wojny światowej.
Historia Masowe egzekucje w Lesie Wełeckim rozpoczęły się w 1941 r. i trwały do stycznia 1945 r. Liczba osób rozstrzelanych na tym terenie jest trudna do ustalenia, szacuje się, że zginęło tam pomiędzy 500 a 1000 osób.
Lokalizacja Wybór Lasu Wełeckiego na miejsce masowych egzekucji był zgodny z wytycznymi Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy w Berlinie. Według nich teren, gdzie prowadzono akcję eksterminacyjną, miał być oddalony od osiedli miejscowej ludności, a jednocześnie być położony w niedalekiej odległości od głównych dróg dojazdowych i miejscowych więzień i aresztów. Las Wełecki doskonale spełniał te kryteria. Był położony w odległości ponad 4 km od Buska-Zdroju, w którym istniały cztery więzienia – areszt powiatowy, willa dr. Byrkowskiego, willa „Wersal” oraz więzienie przy ul. Kościelnej. 11 km dalej, w Pińczowie, mieściło się największe więzienie na terenie Kreishauptmannschaft Busko. Dojazd na miejsce straceń ułatwiała lokalizacja przy szosie Busko-Zdrój-Pińczów.