z Ostrowca Świętokrzyskiego do Buska-Zdroju oraz Johann Hansel (zwany przez mieszkańców Kreishauptmannschaft Busko Hansem) – kierowca pochodzący z Czechosłowacji.
Egzekucje dokonywane w Lesie Wełeckim odbywały się głównie w godzinach popołudniowych lub wieczornych. Przebiegały zazwyczaj według podobnego schematu. Skazańców przywożono na miejsce straceń samochodami ciężarowymi z więzień mieszczących się na terenie Buska-Zdroju (aresztu powiatowego w Busku-Zdroju, willi dr. Byrkowskiego, willi „Wersal” oraz więzienia na ul. Kościelnej), w Pińczowie oraz w Kielcach. Egzekucje miały miejsce w pobliżu sosny z obnażonymi korzeniami, rosnącej około dwieście metrów na północ od obecnego pomnika upamiętniającego zbrodnie w Lesie Wełeckim.
Prawdopodobnie ofiary zmuszano, aby przed śmiercią rozebrały się do bielizny oraz wiązano im ręce. Masowe mogiły przygotowywano w lesie jeszcze przed egzekucją, ofiary mordowano strzałem w tył głowy. Niektórych rannych dobijano ciosami kolb karabinowych, o czym mogą świadczyć roztrzaskane czaszki odnalezione w mogiłach. W niektórych przypadkach w zwłoki ofiar rzucano granatem. Przed egzekucjami, co potwierdzają zeznania świadków oraz wyniki oględzin odnalezionych zwłok, Niemcy torturowali skazańców. Ofiary miały połamane ręce i nogi oraz wybite zęby, stwierdzano również brak paznokci.