Amir Chosrou Dehlawi, pers. امیر خسرو دهلوی, właśc. Naser ad-Din Abol-Hasan Amir Chosrou Dehlawi, zw. Tuti-e Hind, czyli „Paw Indii” (ur. 1253 w Patiyali, zm. 1325 w Delhi) – największy indoperski poeta epoki sułtanatów, którego dzieła stanowią najpełniejszy zachowany jednostkowy wyraz średniowiecznej cywilizacji indomuzułmańskiej.

Do jego największych osiągnięć zalicza się twórczość naśladującą Chamse Nezamiego oraz historyczną epikę w formie masnawi, mającą charakter panegiryczny w stosunku do jego sułtańskich patronów. Był znany także ze swojej przyjaźni z sufickim mistrzem tarikatu czisztijja Nezam ad-Dinem Auliją (zm. 1325), u którego stóp został pochowany. Jego poezja i proza są kopalnią wiadomości na temat współczesnych mu Indii. Ze względu na wyrafinowany styl uważa się go za prekursora właściwego stylu indyjskiego, powstałego trzysta lat późnej. Mimo że w swojej poezji często używał słów pochodzących z hindi, stał się sławny i był czytany nie tylko w Indiach, ale całym świecie perskojęzycznym.