Bracia Manaki w swoich kolejnych filmach dokumentalnych kręcili między innymi reportaże poświęcone rewolucji młodotureckiej (1908), wojny bałkańskie (1912–1913), a także oficjalne wizyty władców Imperium Osmańskiego w poszczególnych prowincjach. Bracia Manaki pozostawili po sobie kilkadziesiąt odnalezionych i zachowanych filmów swego autorstwa. Pierwsze kino, Wardar, otwarto w Skopje w 1912 roku. Kinematografia macedońska jednak nie miała szczególnych szans rozwoju przed II wojną światową; w międzywojennym Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców oraz późniejszym Królestwie Jugosławii głównymi ośrodkami filmowymi pozostawały serbski Belgrad, chorwacki Zagrzeb oraz słoweńska Lublana. Na terenie Macedonii w połowie lat 30. swoje filmy kręciło jednak kilku amatorów-pasjonatów filmu, np. Błagoja Drnkow, Błagoja Pop Stefanija, Kirił Minoski i Nikoła Hadżi-Nikołow. Dopiero po 1945 roku, w ramach kinematografii jugosłowiańskiej, w Skopje powstała wytwórnia Vardar Film. Pierwszym macedońskim filmem fabularnym była Frosina (1952). Kolejne filmy w tej wytwórni tworzyli reżyserzy spoza Macedonii – byli to m.in. France Štiglic (Wołcza noḱ, 1955) i Živorad Mitrović (Mis Ston, 1958).