Szansa wystąpienia takiej reakcji jest bardzo mała. Prawdopodobieństwo wystąpienia dowolnej reakcji jest proporcjonalne do jej przekroju czynnego. Cowan i Reines przewidzieli, że przekrój czynny tej reakcji będzie wynosił około 6x10−44 cm². Jednostką przekroju czynnego, używaną zwykle w fizyce jądrowej jest barn, który odpowiada 1×10−24 cm², czyli jest to wielkość 20 rzędów większa.
Pomimo niskiego prawdopodobieństwa oddziaływania neutrin, sygnatura reakcji jest unikalna, co umożliwia wykrycie tych rzadkich oddziaływań. Pozyton dość szybko oddziałuje z którymś z elektronów ośrodka, w wyniku czego obie cząstki anihilują produkując dwa fotony (γ) biegnące w przeciwnych kierunkach. Neutron powstały w wyniku oddziaływania jest najpierw stopniowo spowalniany przez zderzenia z atomami zawartymi w wodzie, a następnie jest pochłaniany przez jądro kadmu. Po absorpcji neutronu, jądro jest w stanie wzbudzonym, tzn. posiada nadmiar energii, którą wypromieniowuje w postaci fotonów: n + 108Cd → 109mCd → 109Cd + γ W ten sposób rejestracja dwóch przeciwbieżnych fotonów z anihilacji pozytonu, a po kilku mikrosekundach fotonów powstałych w procesie wychwytu neutronu, stanowi unikalną sygnaturę oddziaływania neutrina.