Reaktor mógł dostarczyć strumienia o wielkości około 1012−1013 neutrin na sekundę na centymetr kwadratowy, co znacznie przewyższało jakikolwiek strumień osiągalny z innych źródeł radioaktywnych.
Detektor neutrin, używany w Savannah River, składał się z dwóch płaskich zbiorników zawierających 200 litrów wody z domieszką 40 kg chlorku kadmu (CdCl2). Zbiorniki z wodą były umieszczone na przemian z trzeba zbiornikami z ciekłym scyntylatorem o łącznej objętości 4200 litrów. Każdy ze zbiorników ze scyntylatorem był wyposażony w 110 5-calowych fotopowielaczy. Wysokoenergetyczne fotony, powstałe w wodzie w wyniku anihilacji pozytonu i absorpcji neutronu z oddziaływania neutrina, przechodziły przez scyntylator powodując jego świecenie, które następnie było rejestrowane przez fotopowielacze.
Detektor został umieszczony w pobliżu rdzenia reaktora jądrowego, za 11 metrowa warstwa betonu, która zatrzymywała wszystkie cząstki powstające w reaktorze z wyjątkiem neutrin. Dodatkowo nad detektorem znajdowała się 12-metrową osłoną redukująca strumień promieniowania kosmicznego, będącego tłem dla oddziaływań neutrin.