Jako generał wziął udział w wyprawie Napoleona I na Moskwę i kampanii 1813-1814.
W armii Królestwa Polskiego dowódca 2 Brygady Piechoty 2 Dywizji Piechoty, zdymisjonowany w 1817. Po wybuchu powstania 1830 ponownie w służbie jako zastępca gubernatora wojskowego Warszawy. Jako poseł z powiatu kazimierskiego województwa lubelskiego na sejm powstańczyAndrzej Biernat, Ireneusz Ihnatowicz, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 480. podpisał 25 stycznia 1831 akt detronizacji Mikołaja I RomanowaDayarusz Sejmu z R. 1830-1831, wydał Michał Rostworowski, T. I, Kraków 1907, s. 244. Krótko dowódca Brygady Piechoty – zdymisjonowany w czerwcu 1831. Aresztowany przez Rosjan podczas próby przedostania się do Prus i zesłany do Wołogdy. Po uwolnieniu w 1833 powrócił do swoich dóbr na Litwie. Zmarł 15 września 1843. Został pochowany w kościele parafialnym w Rybitwach.
Był członkiem kapituły loży wolnomularskiej Rycerze Gwiazdy z loży Bracia Zjednoczeni, której był mistrzemStanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s.