Mimo słabego zdrowia, w poszukiwaniu okazów w latach 1905–1906 podróżował po Stanach Zjednoczonych, Europie, Nowej Fundlandii, Indiach Zachodnich, Ameryce Południowej, a nawet w okolicach Cieśniny Magellana. W 1921 roku został wybrany na członka Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk. W wyniku postępującej zaćmy do 1925 roku całkowicie stracił wzrok w prawym oku, później również w lewym.
Praca naukowa W czasie pracy w Stacji Doświadczeń Rolniczych przyczynił się również do rozwoju fitopatologii. Opisał patogeny powodujące choroby roślin Oospora scabies, Phytophthora phaseoli i Urocystis cepulae. Był pionierem w stosowaniu oprysków grzybobójczych do zwalczania chorób grzybowych. Głównie jednak zajmował się mykologią. Jest autorem około 70 publikacji naukowych. Największym jego dziełem jest pięciotomowa seria poświęcona grzybom entomopatogenicznym z rzędu owadorostowców (Laboulbeniales). Pracował nad nim ponad 30 lat. Wyniki badań nad tymi grzybami opublikowane zostały w latach 1896–1931 w pięciu tomach, które obejmowały 103 rodzaje, około 1200 gatunków i 13 odmian.