Ogończyk Taczanowskiego (Synallaxis maranonica) – gatunek małego ptaka z rodziny garncarzowatych (Furnariidae). Występuje w północno-zachodniej części Ameryki Południowej – w Peru i Ekwadorze. Według czerwonej księgi gatunków zagrożonych IUCN ogończyk Taczanowskiego jest gatunkiem krytycznie zagrożonym.

Systematyka Gatunek został po raz pierwszy opisany przez polskiego zoologa Władysława Taczanowskiego w 1879. Holotyp pochodził z Huajango (w oryginalnej pracy zapisane jako Guajango) nad rzeką Marañón w Peru, odłowił go Jan Sztolcman w 1878. Ogończyk Taczanowskiego bywał później uznawany za podgatunek ogończyka płowego (S. gujanensis). Monotypowy – nie wyróżnia się podgatunków.

Morfologia Długość ciała 14–16 cm; masa ciała 16–17 g. Obie płcie są do siebie podobne. Upierzenie szaro-rude.

Występowanie i środowisko Ogończyk Taczanowskiego występuje w suchych obszarach dorzecza rzeki Marañón w północno-zachodnim Peru (region Cajamarca) oraz w rejonie miejscowości Zumba w prowincji Zamora-Chinchipe w skrajnie południowym Ekwadorze.

Zamieszkuje głównie zarośla w lasach liściastych, sporadycznie zasiedlając bardziej wilgotne tereny.