Zgodnie z ówczesną modą na porównywanie pisarek współczesnych do starożytnych, w środowisku salonowym L’Héritier bywała nazywana Telesillą – od imienia jednej z najsłynniejszych poetek greckich, która żyła w Argos w VI wieku p.n.e.. L’Héritier utrzymywała bliskie kontakty z wieloma postaciami ze świata nauki i literatury, takimi jak jej krewniak Perrault, historiograf Claude Charles Guyonnet de Vertron, tłumacz Louis de Sacy oraz pisarki Antoinette Des Houlières, Marie Catherine d’Aulnoy, Henriette-Julie de Murat i Madeleine de Scudéry, która podobno pozostawiła jej w spadku swój salon. Mimo skromnych warunków materialnych L’Héritier od 1710 podaje datę 1701, bezpośrednio po śmierci panny de Scudéry. przyjmowała dwa razy w tygodniu gości, z którymi dyskutowała o literaturze.
Jej pierwsze utwory ukazały się w 1689 na łamach czasopisma Mercure galant, które także później chętnie drukowało jej teksty. Twórczość L’Héritier należała do salonowego nurtu préciosité i obejmowała między innymi nowele oraz drobne teksty wierszowane, pisane w ramach towarzyskich gier literackich, takie jak sonety bouts-rimésFrancuskie „rymowane końcówki” – gra polegała na napisaniu wiersza do ustalonego z góry układu rymujących się wyrazów..