Pierwsza gałąź żyłki radialnej (R1) nie uległa rozszerzeniu na krawędzi kostalnej skrzydła. Sektor radialny (Rs) dawał dwa, a żyłka medialna (M) trzy odgałęzienia. Pętla żyłki kubitalnej nie łączyła się z medialną. Żyłki analne nie zrastały się ze sobą w częściach odsiebnych. Skrzydło tylne osiągało około 2,3 mm długości i 0,75 mm szerokości. Jego użyłkowanie cechowało się nierozgałęzioną żyłką medialną, brakiem zamkniętej komórki bazyradialnej oraz brakiem lub niekompletnością pierwszego odcinka sektora radialnego (Rs). Odnóża wszystkich par miały trójczłonowe stopy zwieńczone parą jednakowych pazurków zaopatrzonych w ząbek przedwierzchołkowy.
Paleoekologia Owad ten zasiedlał lasy Basenu Paryskiego. Żywica, w której został zatopiony, wytworzona została przez drzewa okrytonasienne z rodziny brezylkowatych. Choć w lasach tych dominował Aulacoxylon sparnacense, to badanie mikroskopowe wskazuje jako źródło żywicy drzewa z rodzaju Daniellia, zaś molekularna analiza chemiczna – przedstawicieli rodzaju Hymenaea. W skład bogatej fauny tych lasów wchodziły prakopytne, nieparzystokopytne, niewielkie naczelne z rodzaju Teilhardina oraz ponad 300 opisanych dotąd gatunków stawonogów. Z tej samej lokalizacji co Abraracourcix pochodzą skamieniałości m.in.