Wojna się zakończyła, ale teatr nie przestał funkcjonować. Od sierpnia 1945 do maja 1946 Teatr Dramatyczny 2 Korpusu Polskiego przebywał w Recanati, gdzie wystawił m.in. Mirandolinę Carlo Goldoniego, Wiele hałasu o nic Szekspira i Gdzie diabeł nie może… Romana Niewiarowicza. Zespół powiększył się o wartościową grupę aktorów teatru założonego w Lingen przez Leona Schillera, którzy nie zdecydowali się wrócić ze swym dyrektorem do kraju. Przy teatrze powstała Szkoła Dramatyczna (Studium Teatralne), wykładali w niej m.in. Leopold Kielanowski i Wacław Radulski.
W Recanati odbywały się próby starego wodewilu pióra Jana Nepomucena Kamińskiego – Skalmierzanki. Ostatnim przedstawieniem Teatru Dramatycznego na terenie Włoch było Wiele hałasu o nic, z udziałem czterdziestoosobowej obsady, które odbyło się w Forlì 23 lipca 1946. Część zespołu pozostała we Włoszech odkomenderowana do filmu oraz Teatru Rewiowego Kazimierza Krukowskiego, część 2 sierpnia 1946 wyjechała do Anglii.