Zajd Ibn Ali, arab. زَيْد ٱبْن عَلِيّ, (ur. 694/695 w Medynie, zm. najprawdopodobniej 7 marca 740 w Kufie) – eponimiczny piąty imam zajdytów, którego rewolta dała początek odrębnemu istnieniu tego odłamu szyizmu.
Życiorys Był synem Alego Ibn Husajna i niewolnicy z Sindhu o imieniu Dżajda. Wśród rodziny i w Medynie znany był z biegłości w naukach religijnych. Jego starszy brat Muhammad al-Bakir powierzył mu zadanie obrony interesów Husajnidów (tj. potomków Husajna) w sporze, jaki toczyli oni z Hasanidami (potomkami Hasana) o kontrolę nad majątkiem spadkowym (sadakat) Alego. Spór toczył się przed umajjadzkimi namiestnikami Medyny Ibrahimem Ibn Hiszamem (724–732) i Chalidem Ibn Abd al-Malikiem (732–735), zaś w jego trakcie reprezentujący Hasanidów (i faktycznie kontrolujący sadakat) Abd Allah Ibn al-Hasan miał oskarżyć Zajda przed namiestnikiem o aspirowanie do kalifatu, chociaż jako syn niewolnicy obcego pochodzenia nie ma do niego prawa. Gdy Zajd poskarżył się matce Abd Allaha, Fatimie, ta zachęciła go, by zemścił się, urągając jej godności, co ten uczynił, rozpowszechniając plotki na temat jej niewłaściwego zachowania się w stosunku do poprzedniego namiestnika.