Od 1813 interesował się językoznawstwem Europy i Azji (szczególnie sanskrytem) oraz historią plemion słowiańskich i azjatyckich. Przetłumaczył na polski wiele prac z tej dziedziny (m.in. Jana Potockiego, Jean-Baptiste’a Bourguignon d’Anville’a, Juliusa von Klaprotha, Antoine-Léonarda de Chézy’ego). Doszukiwał się dowodów na poparcie tezy o pochodzeniu Słowian od mieszkańców Indii, czemu podporządkowane były jego najważniejsze publikacje. W 1815 w swojej kamienicy przy ulicy Świętojańskiej założył pierwszą w Polsce drukarnię sanskrycką. Jego prace były krytykowane (m.in. przez Joachima Lelewela i Jana Czeczota) za chaotyczność, rozwlekłość i naginanie argumentów do tez.
W 1820 i 1825 pełnił funkcję deputowanego na sejm Królestwa Polskiego z VI cyrkułu miasta Warszawy. Był znany z częstego noszenia kontusza i rygorystycznego przestrzegania staropolskich obyczajów. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 29 wprost-6-27).
Ważniejsze publikacje O Sławianach i ich pobratymcach (Warszawa 1816) Rozkład y treść dzieła o początku licznych Sławiańskich Narodów, tudzież każdego w szczególności we IV.