Dziewięć dni jednego roku (1962) ukazuje problematyczny związek między nauką a ideologią, a dokument Zwyczajny faszyzm (1966) jest wnikliwą analizą przyczyn totalitaryzmu na przykładzie III Rzeszy.
Debiutancki film Eldara Riazanowa pod tytułem Noc sylwestrowa (1957), portretujący młodzieżową subkulturę jazzową w Moskwie, rychło okazał się przebojem cieszącym się kultem wśród widzów. Powodzeniem cieszyły się też ekranizacje literatury takie jak Cichy Don (1958) Siergieja Gierasimowa oraz Don Kichot (1957) Grigorija Kozincewa. Tak naprawdę jednak kino odwilży podejmowało przede wszystkim problematykę wojenną.
Wielkim sukcesem międzynarodowym był debiut Grigorija Czuchraja Czterdziesty pierwszy (1957), liryczna opowieść o parze rozbitków reprezentujących różne frakcje wojny domowej w Rosji. Ballada o żołnierzu (1959) tego samego reżysera, ukazująca losy żołnierza jadącego na przepustkę do swojej matki, zawierała motywy zgoła niecenzuralne (przekupstwa, zacofania steranego wojną kraju), jednak również cieszyła się popularnością za granicą. Czyste niebo (1961), dopełnienie trylogii Czuchraja, alegorycznie portretowało proces niszczenia człowieka, którego nie zmogła wojna, przez podejrzliwe stalinowskie władze. Złotą Palmę na 11.