Od 1926 roku, przez sześć lat z rzędu, bracia Stolarowowie zdobywali tytuł mistrzów Polski w grze podwójnej: w 1926 we Lwowie, 1927 w Krakowie, 1928 w Katowicach, 1929 w Poznaniu, 1930 w Warszawie i 1931 we Lwowie. Mistrzostwo Polski w deblu zdobył również w 1933 i 1934 roku wraz z Ignacym Tłoczyńskim, a ponadto dwukrotnie w mikście: w 1926 we Lwowie z Wierą Richterówną i 1929 roku w Poznaniu z Jadwigą Jędrzejowską. Łącznie Jerzy Stolarow zdobył dwanaście tytułów mistrza Polski.
Stolarow był również międzynarodowym mistrzem Polski w deblu: w 1931 roku zdobył mistrzostwo wraz z bratem, a w 1932 z Pierre’em Grandguillotem. Ponadto w latach 1927–1932, jako członek Łódzkiego Klubu Lawn-Tennisowego, sześć razy zdobył tytuł drużynowego mistrza Polski. W latach 1927–1932 roku był reprezentantem Polski w rozgrywkach o Puchar Davisa.
W czasie II wojny światowej przebywał w Łodzi. W roku 1943 został aresztowany pod zarzutem nieprawidłowości w zarządzaniu fabryką i od 1 kwietnia 1944 do stycznia 1945 był więźniem politycznym niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Stutthof. Po wojnie powrócił do Łodzi i zamieszkał w kamienicy naprzeciwko dawnej swojej fabryki. Po jej upaństwowieniu pracował w Spółdzielni Pracy „Motor”.