Dowodzony przez niego pułk zdobywał trzykrotnie miano przodującego oddziału Wojska Polskiego, brał udział w ćwiczeniach międzynarodowych „Tarcza” i „Przyjaźń” uzyskując bardzo dobre wyniki szkoleniowe. W 1989 został wyznaczony na funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1991 był komendantem 20 Bazy Materiałowo–Technicznej w Nysie. W latach 1992–1993 powierzono mu stanowisko dowódcy 11 Dywizji Zmechanizowanej w Żaganiu. W 1994 ukończył Podyplomowe Studia Operacyjne–Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej po których objął funkcję dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. Dywizja realizowała pierwsze zadania w ramach programu „Partnerstwa dla Pokoju”, współpracowała z siłami lądowymi Niemiec i Francji.
10 listopada 1994 awansowany na stopień generała brygady. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Wałęsy. Dowodzona przez niego dywizja była wyróżniona tytułem przodującego związku taktycznego Wojska Polskiego. W 1998 został desygnowany na stanowisko zastępcy komendanta ds. ogólnych – prorektor Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W latach 2002–2007 piastował funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. W okresie tym przez 4 miesiące pełnił obowiązki dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego.