Pod koniec listopada 1918 w Nowym Targu objął dowództwo 1. baterii 1 Pułku Artylerii Górskiej, która w maju 1919 została przemianowana na 1. baterię 6 Pułku Artylerii Polowej. Na jej czele walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 21 i 23 maja 1920 w walkach pod Horodyszczem i Wołkołatą.
W grudniu 1925 powierzono mu obowiązki kwatermistrza 23 Pułku Artylerii Polowej. Później został przeniesiony do 21 Pułku Artylerii Polowej w Białej, a w styczniu 1927 do 28 Pułku Artylerii Polowej w Zajezierzu na stanowisko pełniącego obowiązki kwatermistrza. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 28. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku kwatermistrza. W grudniu 1929 został przeniesiony z 28 pap na stanowisko rejonowego inspektora koni Dęblin. Obowiązki na tym stanowisku pełnił przez kolejnych dziesięć lat. Tam też udzielał się społecznie w Kole Przyjaciół Harcerzy, gdzie piastował funkcję wiceprezesa.
Był żonaty, miał córkę Irenę (ur. 18 września 1926) i syna Jerzego (ur. 14 grudnia 1929).
Zmarł 22 czerwca 1939 w Warszawie.