Wadami krążownika była mała prędkość jak na lata 90. XIX wieku, a także słaba ochrona pancerna, ograniczona do częściowego pokładu pancernego o małej grubości.
Opis techniczny Architektura i kadłub thumb|left|Szkic z epoki okrętu Okręt miał architekturę charakterystyczną dla jednostek z okresu przejściowego między epoką żagla i pary, z gładopokładowym kadłubem z wysokimi burtami, minimalnymi nadbudówkami i dwoma kominamiNa podstawie (rysunek). Dziobnica była taranowa, a rufa krążownicza z dużym nawisem. Artyleria okrętowa rozmieszczona była w stanowiskach burtowych. Miał pomocnicze ożaglowanie barku, z trzema masztami i bukszprytem, które usunięto po modernizacji w 1898 roku. Usunięto również środkowy maszt (grotmaszt), pozostawiając dwa lżejsze maszty i unowocześniając wygląd okrętu podaje, że grotmaszt usunięto po modernizacji w 1904 roku, a , że w 1902 roku, lecz przeczy temu zdjęcie z 1899 roku już z dwoma masztami.. Zamieniono też wówczas kominy na wyższe i cieńsze.
Kadłub dzielił się wewnątrz na 13 poprzecznych przedziałów wodoszczelnych. Okręt miał dno podwójne. Przedziały siłowni zajmowały 42,7 m długości, w tym maszynownie znajdujące się za kotłowniami 16,8 m.