maksymalna ilość opadów przypada na okres od marca do maja. Warunki panujące od października do maja praktycznie uniemożliwiają dostęp na przełęcz.
Historia Przez Mintakę, podobnie jak przez przełęcz Kilik, prowadziły od stuleci szlaki, którymi przez góry między Kotliną Kaszgarską a szlakami w górnym biegu Indusu przeprawiali się handlarze, buddyjscy mnisi, pielgrzymi i inni wędrowcy. Łącznie z Khunjerab, te trzy przełęcze odgrywały istotną rolę w historii księstwa Hunzy, gdyż jego władcy (zwani tham lub mīr) uznając zwierzchniość cesarza chińskiego utrzymywali rozliczne kontakty z Turkiestanem. Od ok. połowy XIX w. thamowie posiadali z nadania jako prywatną własność teren pastersko-rolniczy w Turkiestanie, który był podstawą egzystencji thama Safdara Ali, zbiegłego z Hunzy po przegranej bitwie z siłami brytyjskimi w kampanii o Hunzę i Nagir w 1891 r. Przełęcze ponad Doliną Hunzy (a i inne da zachód od niej) były pod całkowitą kontrolą Buruszów z Hunzy, sławetnych w XIX w. w tym rejonie z napaści na przeprawiające się przez przełęcze karawany, grabieże i uprowadzanie jeńców, sprzedawanych następnie handlarzom niewolników.