W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerskim lekarzy wojskowych (): starszego lekarza (niem. Oberarzt) – 1 czerwca 1893, lekarza pułkowego 2. klasy (niem. Regimentsarzt 2. Klasse) – 1 listopada 1895, lekarza pułkowego 1. klasy (niem. Regimentsarzt 1. Klasse) – 1897 ze starszeństwem z 1 listopada 1895, lekarza sztabowego (niem. Stabsarzt) – 1 maja 1909, starszego lekarza sztabowego 2. klasy (niem. Oberstabsartzt 2. Klasse) – 1 listopada 1914, starszego lekarza sztabowego 1. klasy (niem. Oberstabsartzt 1. Klasse) – 1918.
Od 3 listopada 1918 w Wojsku Polskim pełnił funkcję naczelnego lekarza i komendanta szpitala wojskowego w Jarosławiu. 31 grudnia tego roku został wyznaczony na stanowisko naczelnego lekarza Okręgu Wojskowego Przemyśl. 26 lutego 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego. Od 16 marca 1919 był szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”. Na tym stanowisku 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. W tym samym miesiącu został czasowo odkomenderowany do Naczelnego Dowództwa WP w charakterze inspektora sanitarnego. 14 listopada 1920 został członkiem Komisji Kontrolującej gen. Zygmunta Łempickiego w Warszawie.