Stefan Burhardt (ur. 18 grudnia 1899 r. w Wilnie, zm. 6 grudnia 1991 r. w Toruniu) – polski bibliotekarz, bibliograf, bibliofil, muzykolog, dyrektor Biblioteki Uniwersyteckiej w Toruniu w l. 1945-1949.

Życiorys Stefan Burhardt urodził się w Wilnie w 1899 r. Był synem Michała Innocentego h. Grzymała (1838-1907), lekarza, społecznika, powstańca styczniowego i Antoniny Bogumiły z Medekszów h. Lis (1863–1933). Był bratem Józefy Emilii (1880–1909), Gabrieli Adeli (1882–1884), Janiny Marii (1883–1924), działaczki niepodległościowej, Aleksandra (1885–1976), adwokata, Mieczysława (1887–1963), komandora porucznika Marynarki Wojennej, Stanisława (1889–1940), sędziego okręgowego i Jadwigi Marii (ur. 1895).

Początkowo uczył się w domu zdając egzaminy eksternistycznie, następnie uczęszczał m.in. do Gimnazjum Stowarzyszenia Nauczycielstwa Polskiego w Wilnie. W 1916 r. wstąpił do tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) i ukończył kurs podoficerski. W 1918 r. przerwał naukę i wstąpił do Samoobrony Wileńskiej, brał też udział w wojnie 1920 r. Po demobilizacji, w 1921 r. zdał maturę przed specjalną komisją Uniwersytetu Stefana Batorego i rozpoczął studia filozoficzne i historyczne na Wydziale Humanistycznym tej uczelni. Równocześnie studiował w klasie fortepianu w Wileńskim Konserwatorium Muzycznym, którą ukończył w 1923 r.