W tym czasie rozpoczęła się wojna francusko-niemiecka. W stopniu chorążego, a następnie podporucznika Feldt brał udział w bitwach pod Borny, Noisseville i Amiens, został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. Skutkiem odniesionych sukcesów Feldt zdecydował się zostać żołnierzem zawodowym. W 1898 został awansowany na stopień pułkownika i odznaczony Orderem Orła Czerwonego III klasy ze wstęgą. W 1901 przeszedł na emeryturę. Zachował prawo noszenia munduru, wkrótce potem został odznaczony Orderem Królewskiej Korony II klasy. Będąc na emeryturze, w 1913 został mianowany na stopień generała majora (generalmajor). Leo Feldt ożenił się w 1878 roku i miał sześcioro dzieci. Dwóch jego synów zginęło podczas I wojny światowej, w której sam już nie brał udziału.
Literatura
Ralph Nolte: 44 Jahre des Generalmajors z.D. Leo Feldt in Bildern. w: . 109, 2003. Klaus Kube: 327 Feldt, Leo. In: ders.: Personengeschichte der Burschenschaft Germania Königsberg. Eine biographische Sammlung. Band I: Die Königsberger Zeit. Eick, Kiel 2018, s. 177–178.
Przypisy
Kategoria:Generałowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Uczestnicy wojny francusko-pruskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Prusy) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1928 Kategoria:Ludzie urodzeni w Braniewie Kategoria:Absolwenci gimnazjum w Braniewie