Pracowali przy wycince drzew oraz przy budowie kolejnych baraków mieszkalnych, murowanej kuchni, kotłowni, szpitala obozowego, baraków dla SS, łaźni, magazynu odzieżowego oraz wykonaniu instalacji wodociągowej w celu dostarczenia ciepłej wody do łaźni, szpitala, kanalizacji, ulic obozowych i wież wartowniczych. Rozbudowa trwała do listopada 1943.
Część więźniów zaczęła pracować na terenie pobliskich kopalń, m.in. „Rudolfgrube”, „Dachsgrube” i „Friedrich-Augustgrube”. Wydobycie sięgało 12 tysięcy ton węgla miesięcznie. Więźniowie stanowili w przybliżeniu 60% pracowników tychże kopalń. Reszta więźniów pracowała przy budowie elektrowni „Wilhelm”.
Więźniowie zatrudnieni w kopalniach oraz przy budowie elektrowni pracowali na trzy zmiany, włącznie z niedzielami oraz świętami. Jedynym wolnym dniem w ciągu miesiąca była niedziela. Początkowo doba pracownicza wynosiła 8 godzin i 45 minut, następnie przedłużono ją do 9 godzin. Podczas pracy więźniowie byli podlegli sztygarom, majstrom, robotnikom cywilnym i kapom, a dozór składał się zazwyczaj z Niemców, którzy pod byle pretekstem katowali więźniów do nieprzytomności, a wielu z nich mordowali.