W czasie demobilizacji armii pozostał w służbie i został oficerem Reichswehry, służąc w pułku artylerii. 1 kwietnia 1920 roku został adiutantem dowódcy 12 dowództwa artylerii. Przeszedł wtedy przeszkolenie i staż wymagany dla oficerów Sztabu Generalnego. Przeszedł wtedy do 4 pułku artylerii, a następnie od 1923 roku był w sztabie 4 Dywizji Reichswehry. W dniu 1 kwietnia 1928 roku został dowódcą 4 baterii 4 pułku artylerii. 31 października 1932 roku został formalnie przeniesiony do rezerwy i skierowany do Chin, gdzie w latach 1932–1934 był instruktorem armii chińskiej. Po powrocie z Chin ponownie przyjęty do Reichswehry 1 marca 1934 roku, po czym przeszedł do Wehrmachtu.
1 października 1934 roku został dowódcą 14 dywizjonu pułku artylerii „Naumburg”, po przemianowaniu tego pułku w 60 pułk artylerii został dowódcą 1 dywizjonu. 1 października 1937 roku został dowódcą 24 pułku artylerii, wchodzącego w skład 24 Dywizji Piechoty.
Na czele 24 pułku artylerii uczestniczył w ataku na Polskę w 1939 roku i w kampanii francuskiej w maju 1940 roku. 25 listopada 1940 roku został dowódcą 14 Dowództwa Artylerii, wchodzącego w skład LII Korpusu Armijnego.