w latach 60 zaprzestano tej praktyki i kontynuowano produkcję gumowych rur bez oplotu. Torby nośne były produkowano w wielu wersjach różniących się krojem, materiałem oraz systemem przenoszenia (niektóre posiadały zaczepy do podpięcia w wojskowym oporządzeniu, inne tylko taśmę biodrową).Sama część twarzowa w zależności od wersji nosiła nazwę SzM41, SzM41-M lub SzM41-M KF. W kodzie handlowym SzM41-M nosiła nazwę OM-14, a wersja z komorą foniczną określana byłą jako MUA. Według podręcznika do szkolenia podstawowego formacji Obrony Cywilnej – maska w zestawie (czyli torba, filtropochłaniacz, rura łącząca oraz część twarzowa) to BSS-MO-4u. Zawartość zestawu Część twarzowa (maska właściwa) Część twarzowa maski SzM-41 wykonana była z gumowego kadłuba, posiadała komorę zaworów, okulary i urządzenie chroniące szkła okularów przed zapoceniem. Później przy produkcji zastosowano bardziej elastyczną gumę i opracowano nową komorę zaworów z dwoma zaworami wydechowymi. Część twarzowa uzyskała wtedy symbol SzM-41 M. Produkowano ją w pięciu rozmiarach. Rura łącząca Rura łącząca wykonana była z karbowanej gumy. Górny jej koniec połączony był z komorą zaworów za pomocą wkrętki, dolny z pochłaniaczem za pomocą nakrętki. Filtropochłaniacz Pierwotnie w komplecie maski znajdował się produkowany na licencji radzieckiej pochłaniacz MO-4.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Maska przeciwgazowa SzM-41M · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.