thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921 Bój pod Hulowcami – część wielkiej bitwy wołyńsko-podolskiej; walki polskiego 36 pułku piechoty Legii Akademickiej mjr. Kazimierza Sawickiego z oddziałami sowieckiej 70 Brygady Strzelców czasie ofensywy jesiennej wojsk polskich na Ukrainie w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Geneza 2 września, jeszcze w czasie walk pod Zamościem, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego zdecydowało, iż 3. i 6 Armia, po stosownym przegrupowaniu, około 10 września podejmą większą akcję zaczepną w kierunku wschodnim celem „nie tylko odrzucenia nieprzyjaciela poza granice Małopolski, lecz także rozbicia i zdezorganizowania jego sił tak, aby później można było utrzymać front przy użyciu słabych sił własnych". 15 września 6 Armia przystąpiła do ofensywy. Pod nowym dowództwem gen. Stanisława Hallera oddziały polskiej armii uzyskały powodzenie operacyjne, a po trzech dniach walk sowiecka 14 Armia komarma Michaiła Wasilewicza Mołkoczanowa rozpoczęła pospieszny odwrót. Wojska centrum i prawego skrzydła 6 Armii prowadziły pościg na Tarnopol, Jampol i Zasław, gdzie zamierzano przeciąć odwrót sowieckim 24. i 47 Dywizji Strzelców z 12 Armii Nikołaja Kuźmina.