W 1848 należał do deputacji adresowej do cesarza. Osądzony za agitację wśród chłopów na 20 lat twierdzy, został osadzony w Ołomuńcu. Ze względu na zły stan zdrowia udzielono mu amnestii 13 maja 1857. Po uwolnieniu wyjechał do Francji, gdzie uczył w polskiej szkole. Do Galicji wrócił dopiero w 1872. Zamieszkał w Stanisławowie dzięki pomocy byłego współpracownika Władysława Platera. Kierował tam do końca życia, jako kustosz z płacą 300 zł rocznie, nowo utworzoną biblioteką miejską, której był głównym ofiarodawcą. Przekazał bowiem zakupiony w Paryżu i przewieziony do Galicji znaczny księgozbiór, obejmujący bogate działy – historyczny i archeologiczny, broszur politycznych, starodruki polskie, pisma emigracyjne i zagraniczne polonica oraz znaczny zbiór kartograficzny. Był autorem tomiku wierszy Krakowiaki porabacyjne.
Pochowany w kwaterze powstańców listopadowych na Cmentarzu Sapieżyńskim w Stanisławowie.
Bibliografia Rafał Gerber, "Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808-1831. Słownik biograficzny" wyd. Wrocław "Ossolineum" 1977 s.403 Stanisław Sławomir Nicieja, Cmentarz Sapieżyński w Stanisławowie, w: Echa Przeszłości XXI/2, 2020, s.