Po II wojnie światowej z ramienia rządu amerykańskiego pełnił różne funkcje w Europie. W latach 1951–1961 był sekretarzem generalnym Congress of Cultural Freedom, zorganizował festiwale muzyki współczesnej w Paryżu (1952), Rzymie (1954) i Tokio (1961), od 1963 do 1966 roku był dyrektorem artystycznym Berliner Festwochen i doradcą kanclerza Willy’ego Brandta. Od 1970 roku członek National Institute of Arts and Letters. W latach 1970–1973 był kompozytorem-rezydentem Institute for Humanistic Studies w Aspen.
Twórczość W swojej twórczości kompozytorskiej operował tonalnym językiem dźwiękowym, nawiązując do muzyki Igora Strawinskiego. Pomimo opuszczenia Rosji w młodym wieku pozostał silnie związany z kulturą rodzinnego kraju, w utworach nawiązujących do tematyki rosyjskiej wprowadzał elementy folkloru muzycznego.
Opublikował monografię Igor Stravinsky (Berlin 1964) oraz autobiograficzne książki Old Friends and New Music (Boston 1951) i Bagazh: Memoirs of a Russian Cosmopolitan (Nowy Jork 1975).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Amerykanie pochodzenia rosyjskiego