Kiedy przeprowadziła się z mężem do Szanghaju, jej zadaniem – prócz urodzenia syna – okazało się również bycie pełnoetatową żoną. Nie pracowała, a jedynym źródłem utrzymania rodziny była pensja jej męża. Małżeństwo Su Qing nie było szczęśliwe – mąż stosował wobec niej przemoc domową. W 1943 roku Su Qing oficjalnie rozwiodła się z mężem.
Po zakończeniu drugiej wojny chińsko-japońskiej w 1945 roku na Su Qing spadła fala krytyki z powodu jej bliskiej relacji ze zdrajcą narodu chińskiego, Chen Gongbo – ją samą okrzyknięto “literacką prostytutką i zdrajczynią”. Powiązania te sprawiły, że powojenni krytycy literaccy określili jej prozę jako pornograficzną, a ponadto zarzucili jej zniewolenie i otępienie szanghajskich kobiet, przez co zapomniały one o brutalności rzeczywistości i opresji. Po roku 1949 Su Qing zaczęła pisać sztuki dla opery szanghajskiej, jednak przez lata zleceń sukcesywnie ubywało, co zmusiło ją do przejścia na emeryturę w 1975 roku. W tym samym czasie zmagała się również z poważną chorobą płuc. Zmarła w 1982 roku.