miały one pełnić funkcję rekreacyjną i przeciwdziałać negatywnym skutkom transformacji przestrzennych i funkcjonalnych związanych z zagęszczaniem się miast. W XIX wieku wytworzyło się kilka kategorii takich założeń, od parków miejskich przez parki podmiejskie, skwery, bulwary, planty, po ogrody dydaktyczno-wystawoweŁakomy 2012, s. 20–26.. Jedną z tych kategorii były tzw. ogrody ludoweNie należy ich mylić z zakładanymi na przełomie XIX i XX wieku ogrodami robotniczymi, Kinga Kmicic, Ogródki dla robotników przełomu XIX i XX wieków – założenia ideowe dla rozwiązań stosowanych w Królestwie Polskim, [w:] Architektura 8A (2012), s. 171–178., zakładające duże skupienie programu o charakterze funkcjonalnym; oprócz obiektów w typie zajazdu czy kawiarni mieściły one czasem np. place gier czy podesty dla zespołów muzycznych. W Warszawie powstało kilka takich miejscNa temat organizacji przestrzeni publicznej w Warszawie zob. Aleksander Łupienko, Przestrzeń publiczna Warszawy w pierwszej połowie XIX wieku, Warszawa 2012, .. Niektóre miały charakter prestiżowy, np. otwarta w roku 1828 Dolina Szwajcarska. Inne nastawione były na mniej elitarną klientelę;