Wiele osób w Partii Narodowej, a w szczególności Bolger i jego sojusznicy, uważało, że obecność Richardson jest dla partii szkodliwa. Aby częściowo odzwierciedlić silne niezadowolenie elektoratu z procesu reform (Partia Narodowa prawdopodobnie wygrała tylko dlatego, że głos opozycji został podzielony między trzy partie), Richardson straciła rolę ministra finansów i zaproponowano jej rolę ministra sprawiedliwości. Richardson odmówiła, a potem zwołała wybory uzupełniające. Została zastąpiona przez Billa Bircha.
W 1993 roku Richardson została odznaczona Medalem Stulecia Sufrażystek Nowej Zelandii.
Dziedzictwo Chociaż jej okres na stanowisku ministra finansów był stosunkowo krótki, dziedzictwo Richardson w takich dziedzinach, jak odpowiedzialność fiskalna"Fiscal Responsibility Conference" at Francisco Marroquin University. Guatemala, 1997 i wolność gospodarcza"Economic Liberty Conference" at Francisco Marroquin University. Guatemala, 1997 jest wciąż dostrzegalne. Wiele reform, których broniła, przetrwało próbę czasu i pozostaje żywym przykładem dla nowoczesnego zarządzania finansami publicznymi. Bilans sektora publicznego wykorzystano do tego, by uniknąć podwójnego obniżenia oceny wiarygodności kredytowej państwa.