Dyrektoriat połączył mistrzostwa Północnych i Południowych Włoch w ogólnokrajowe, zwane Divisione Nazionale, w których najlepsze kluby zostały podzielone na dwie grupy, a potem rozgrywany był turniej finałowy. Od 1929 roku Dyrektoriat zarządzał zarówno pierwszym, drugim, jak i trzecim poziomem włoskiej piramidy piłkarskiej, w sumie 96 klubów, 18 w Serie A, tyle samo w Serie B i 60 w Prima Divisione, przenosząc się do Rzymu w listopadzie 1933 roku. Wszystkie turnieje były otwarte na profesjonalizm, ale tylko dwa główne były oparte na jednej grupie narodowej. Wyjątek nastąpił między 1933 a 1935 rokiem, kiedy Serie B miała format z dwiema grupami podzielonymi wzdłużnie między wschodnią i zachodnią częścią półwyspu.
W momencie zawieszenia mistrzostw z powodu pogorszenia się wojny, w 1943 roku Dyrektoriat obejmował 179 klubów, 16 w Serie A, 18 w Serie B i 145 w Serii C. Biorąc pod uwagę rozwój wydarzeń wojennych na terytorium kraju, w lipcu 1943 roku ogłoszono plan mieszania Serie A i Serie B w mistrzostwo z 36 drużynami podzielonymi na trzy grupy, z którego ostatecznie zrezygnowano po 8 września z powodu kapitulacji Włoch i wynikającego z niego podziału kraju na dwie części, okupowanych przez Oś na północy i przez aliantów na południu.