Niektórzy badacze przypuszczają, że egzemplarz krakowski pochodzi z pałacu Brühla w Pförten (obecnie Brody koło Żagania), ale informacja ta nie jest w pełni udokumentowana.
Wiadomo, że w XVIII wieku była jeszcze jedna taka rzeźba w Elberfeldzie należąca do Emila Weyerbuscha, ale nie są znane jej losy po 1945 roku. Kolejne dwie kompozycje pochodzą z XIX wieku, wykonano je z oryginalnych form. Jedna z nich została podarowana papieżowi Leonowi XIII przez króla Alberta Saskiego w 1888 roku i pozostaje w zbiorach Biblioteki Apostolica Vaticana, a drugą wykonano na Wystawę Światową w Paryżu w 1900 roku, ale jej losy są nieznane.
Kompozycja rzeźbiarska wykonana jest z białej, szkliwionej porcelany, w części z krzyżem wysokość wynosi 130 cm, pozostałe segmenty mają wysokość 40 cm. Ta wielopostaciowa rzeźba składa się z 15 segmentów,. Osią dzieła jest krzyż osadzony w trawiastym gruncie, na którym widać postać Chrystusa przybitego do krzyża czterema gwoździami. Obok krzyża widoczna jest czaszka i kości. Wokół zgromadziło się 11 osób. Jest tam omdlała Matka Chrystusa, którą podtrzymuje św. Jan, nad nią pochyla się płacząca Maria, żona Kleofasa. Nieco z tyłu starzec, prawdopodobnie Nikodem, ze skrzyżowanymi na piersiach dłońmi i żołnierz z włócznią. U stóp krzyża św. Maria Magdalena klęczy ze złożonymi w modlitewnej pozie dłońmi.