Grecki rząd był w posiadaniu 10 procent udziałów, Narodowy Bank Grecji miał 16 procent. Amerykański przewoźnik Trans World Airlines, będący głównym udziałowcem firmy bazy TAE, otrzymał 15 procent. Udziałowcy linii AME otrzymali 5 procent nowych udziałów, udziałowcy TAE 30 procent a pozostałą część rządowy fundusz emerytalny. Flota nowej linii składała się z osiemnastu maszyn typu Douglas C-47 Skytrain oraz pojedynczego Douglas DC-4Michał Petrykowski, Paweł Bondaryk, Olympic: grecka epopeja lotnicza, „Lotnictwo”, nr 3 (2013), s. 44-51, .
Niestety dla przewoźnika, nowa linia nie była w stanie sprostać wyzwaniom i zaczęły trapić ją problemy poprzedników. TAE Greek National Airlines zaczął generować straty finansowe. Co więcej, nie był w stanie podnieść przewozów pasażerskich do rentownego poziomu. W 1954 roku udało się osiągnąć zaledwie 30 procent przewozów, jakie wypracowano w 1949. W ciągu pięciu lat działalności firmy, liczba przewożonych na pokładach maszyn TAE Greek National Airlines pasażerów spadła o jedną trzecią. W zaistniałych warunkach, wobec rosnących kosztów utrzymania nierentownego przedsiębiorstwa, rząd Grecki podjął decyzję o prywatyzacji linii. W sierpniu 1954 decyzja o sprzedaży została podana do publicznej wiadomości.