uczył tam łaciny, grecki, propedeutyki filozofii, był zawiadowcą zbiorów do kultury klasycznej, opiekunem kołka miłośników kultury klasycznej i gminy szkolnej. W Stanisławowie był prezesem Związku Nauczycieli Ukraińców i Towarzystwa Nauczycieli „Hromada”.
Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę i nastaniu okupacji sowieckiej był zatrudniony w Inspektoracie Oświaty Publicznej, potem był dyrektorem ukraińskiego liceum nr 11, pod koniec 1940 był dyrektorem polskiego gimnazjum nr 8. Po ataku Niemiec na ZSRR, wkroczeniu Niemców do Stanisławowa (7 sierpnia 1941) i nastaniu okupacji niemieckiej Iwan Rybczyn oraz inny ukraiński nauczyciel gimnazjalny Nykyfor Danysz przekazali do gestapo sporządzoną listę polskich nauczycieli i nauczycielek, którzy od wybuchu wojny w trakcie okupacji sowieckiej pracowali w szkołach stanisławowskich z językiem polskim wykładowym. Wskutek tego ustanowiona w Stanisławowie ukraińska policja pomocnicza (Ukrainische Hilfspolizei) dokonała aresztowania 250 osób, których najpierw uwięziono, a w nocy 14/15 sierpnia 1941 zamordowano w Czarnym Lesie pod Pawełczem Za: . Od 1941 był inspektorem szkolnym w Stanisławowie do lipca 1944 tj. do czasu nadejścia frontu wschodniego.