Wtórnie wpłynęła ona również na rozwój późniejszej niebiesko-białej ceramiki w świecie islamu, skąd się wywodziła. Od XVI wieku niebiesko-biała porcelana z Chin była masowo sprowadzana do Europy, gdzie wkrótce pod jej wpływem powstały różne regionalne odmiany niebiesko-białej ceramiki.
Świat islamu thumb|Półmisek z dwoma przeplatającymi się smokami. Masa frytowa malowana podszkliwnie. Kerman, ok. 1640. Metropolitan Museum of Art Tlenek kobaltu był używany jako barwnik już na figurach znalezionych w egipskich grobach z czasów V dynastii (ok. 2465–ok. 2325 p.n.e.), zaś zabarwione kobaltem koraliki datowane na ok. 2250 p.n.e. zostały odkryte w północno-zachodnim Iranie. Jego użycie w ceramicznych glazurach datuje się na ok. 1200 p.n.e. na podstawie przedmiotów znalezionych w grobach w Etiopii, Mykenach i Tyrynsie, które prawdopodobnie pochodziły z Egiptu bądź Fenicji.
W IX-wiecznym Iraku abbasydzcy ceramicy zaczęli malować motywy roślinne, geometryczne lub kaligraficzne o barwie kobaltowego błękitu na nieprzezroczystej białej glazurowanej powierzchni naczynia, które następnie wypalano (technikę glazurowania przejęto i zaadaptowano z tradycji ceramiki sasanidzkiej).