Większość fragmentów z epoki Tang nie jest porcelaną, ale raczej ceramiką z zielonkawo-białym nalotem, powstałą przy użyciu niebieskich pigmentów kobaltowych. Przed epoką Song kobalt był czasami używany jako materiał pomocniczy, ale nie był szeroko stosowany. Jedyne trzy egzemplarze Tangowskiej niebiesko-białej ceramiki zostały wydobyte z wraku indonezyjskiego statku Belitung w 1998 roku, a następnie sprzedane do Singapuru (zobacz ilustracja).
Kobaltowy pigment używany w epoce Tang był różny od odmian stosowanych w późniejszym okresie i jego źródło nie jest znane. Początkowo tlenek kobaltu importowano z Iranu, prawdopodobnie z regionu Kaszanu, i stąd nazywano go „błękitem mahometańskim” (). Było to spowodowane tym, iż chiński kobalt był wówczas trudno dostępny i zawierał zbyt dużo manganu, który powodował czernienie koloru. Oczyszczona forma chińskiego kobaltu z nowo odkrytych złóż nie została opracowana aż do ok. 1520. Zachowana w całości misa oraz kilka innych uszkodzonych naczyń wraz z odłamkami, pochodzące z epoki Song, zostały odnalezione w prowincji Zhejiang, i wydaje się że zostały one wyprodukowane w piecu w Jiangshan (obecnie część prefektury Quzhou). Te naczynia miały odcień szarawy lub niemal czarny, co było związane z niską zawartością kobaltu w pigmencie i większą od niego dziesięć razy zawartością manganu.