Legenda o Białym Wężu (chiń. 白蛇传; pinyin Bái Shé Zhuàn) – chińska opowieść ludowa wywodząca się z Hangzhou. Od samego początku związana z Pagodą Leifeng. Na jej motywach powstało wiele chińskich oper, filmów oraz seriali telewizyjnych.

Najwcześniejszą próbę przedstawienia tej historii w formie drukowanej podjął Feng Menglong w swojej kompilacji „Opowieści ku przestrodze” (警世通言Jǐngshì Tōng Yán), należącej do cyklu „Trzy pouczenia” (三言Sān Yán).

Opowieść ta jest jedną z Czterech Wielkich Chińskich Opowieści Ludowych (中国四大民间传说 Zhōngguó sì dà mínjiān chuánshuō), powszechnie uznawanych za najwybitniejsze chińskie legendy ludowe. Pozostałe trzy to: Opowieść o Meng Jiang Nü, Opowieść o motylich kochankach oraz Opowieść o pasterzu i tkaczce. Z biegiem czasu powstało wiele alternatywnych wersji tych historii. Oryginalna historia Akcja opowieści rozgrywa się w połowie XII wieku nad brzegiem Jeziora Zachodniego w Hangzhou. Młody pomocnik aptekarza, Xu Xian, podczas ulewnego deszczu spotyka Białą Panią, piękną młodą wdowę, oraz jej służącą. Na ich prośbę zabiera je na pokład wynajętej przez siebie łodzi, która ma go zabrać z powrotem do miasta, a także pożycza im piękny parasol. Gdy później odwiedza kobiety, aby odzyskać swoją własność, Biała Pani proponuje mu małżeństwo. Xu Xian nie zgadza się, twierdząc, że jest zbyt ubogi.