Neobisium slovacum – gatunek zaleszczotka z rodziny Neobisiidae. Zamieszkuje jaskinie krasowe w Karpatach Zachodnich.

Taksonomia Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1977 roku przez Jána Guličkę. Jako miejsce typowe wskazano Starą Brzotínską jaskynię koło Brzotínu na Słowacji. W 2019 roku Martina Červená, František Šťáhlavský, Vladimír Papáč, Ľubomír Kováč oraz Jana Christophoryová dokonali redeskrypcji gatunku uwzględniającej dane cytogenetyczne i stadia rozwojowe.

Morfologia i cytogenetyka Zaleszczotek ten osiąga od 2,8 do 3,97 mm długości ciała, w tym od 0,91 do 1,19 mm długości karapaksu. Z kolei szerokość karapaksu mierzona z tyłu osiąga od 0,86 do 1,08 mm. Karapaks ma kształt dłuższego niż szerszego prostokąta i pozbawiony jest epistomu. Ubarwienie ciała jest żółtawe z jasnobrązowymi szczękoczułkami i nogogłaszczkami. Zaleszczotek jest całkowicie ślepy. Na jego prosomie brak zarówno oczu soczewkowych jak i plamek ocznych. Ciało porastają długie i spiczaste szczecinki. Obecna jest przynajmniej jedna szczecinka subokularna. Na chetotaksję karapaksu składa się od 16 do 21 szczecinek, przy czym na jego krawędzi tylnej zwykle osadzone są 4 szczecinki. Zaleszczotek ten ma niepodzielone tergity i sternity. Szczękoczułki zwieńczone są szczypcami;