Jego wykorzystanie nowych mediów w architekturze i ich komunikacji było bardzo zróżnicowane i rozszerzone na wizjonerskie projekty, takie jak „Cyfrowe wirtualne muzeum olimpijskie” na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie 2008 oraz hybrydowe modele wystaw, które z powodzeniem wykorzystywał jako kierownik naukowy Architectura Virtualis GmbH na kilku wystawach. Czwórka jego uczniów obroniła dysertacje na tytuł doktora: Stephen Wittkopf (2001), Marc Grellert (2006), Piotr Kuroczyński (2010) i Mieke Pfarr-Harfst (2010).
Publikacje Manfred Koob, Horst Cramer: Cluny. Architektur als Vision. Edition Braus, 1993. Manfred Koob: Architectura Virtualis. Konzept für das 1. Digitale Architekturmuseum. Ein Wissenschaftsort für Forschung und Dokumentation der Kunst der Bautechnik im dritten kulturellen Weltgedächtnis. Bensheim 1995. Manfred Koob, Johann Eisele, Walter Schoeller: Bauhaus. Avantgarde der 20er Jahre. Architektur als Vision. Ed. Braus, Heidelberg 1994, . Manfred Koob, Marc Grellert, Agnieszka Lulinska: Synagogen in Deutschland. Eine virtuelle Rekonstruktion. (Ausstellung der Technischen Universität Darmstadt, Fachgebiet CAD in der Architektur, Manfred Koob und der Kunst- und Ausstellungshalle der Bundesrepublik Deutschland, Bonn) Birkhäuser Verlag für Architektur, Basel eta l.