Podczas rewolucji kulturalnej zamknięte zostały szkoły i uniwersytety medyczne, a wielu lekarzy i absolwentów kierunków medycznych zostało wysłanych do pracy na wsi. Im wyższą mieli pozycję, tym cięższa była zlecona im praca. Niektórzy z nich zajęli się szkoleniem lokalnej ludności do roli bosonogich lekarzy. Przeszkolonych zostało ponad milion osób. Instytucje posiadające podobne zadania do bosych lekarzy istniały jednak na terenie Chin wcześniej, jeszcze przed rokiem 1949.
Nazwa „bosy lekarz” wzięła się z Szanghaju. Osoby sprawujące tę funkcję nazywano tak dlatego, że rolnicy pracujący na polu zwykle nie nosili butów, a oprócz zapewniania opieki medycznej, większość bosych rolników pracowała również na roli.
Szkolenie i rola w społeczeństwie Kandydaci na bosych lekarzy byli wybierani przez swoje społeczności. Byli oni rekrutowani z wiosek. Nie liczyło się ich tło edukacyjne, a raczej znajomości i reputacja i w społeczności oraz stanowisko polityczne. Pochodzili oni z niższych klas społecznych. Otrzymywali trening medyczny trwający od trzech miesięcy do roku, choć w praktyce często był on o wiele krótszy, po którym wracali do swoich wiosek, by w nich wykorzystywać to, czego się nauczyli. Szkoleni byli m.in.