System bosych lekarzy w Chinach został przez Światową Organizację Zdrowia uznany za dobry wzór do naśladowania dla rozwijających się państw, by rozwiązać problem niedoborów usług medycznych, gdyż program ten pomimo niskiej jakości usług oraz sprzętu, skutecznie obniżył koszty usług medycznych na obszarach wiejskich, tym samym podwyższając procent mieszkańców wsi z dostępem do pomocy medycznej. Pacjenci częściej zwracali się do bosych lekarzy terminem „同志 tóngzhì” (towarzysz) niż „医生 yīshēng” (lekarz), co miało wpływ na odbiór ich działalności jako wzajemnej pomocy członków społeczeństwa i promowanie reżimu.
Wiejscy lekarze Reformy w systemie opieki zdrowotnej na początku lat osiemdziesiątych spowodowały upadek spółdzielczego systemu opieki zdrowotnej i zastąpienie go systemem opartym na płatności. Odsetek wiosek ze spółdzielczym systemem spadł z 90% w latach sześćdziesiątych do 5% w latach osiemdziesiątych. W 1985 roku Ministerstwo Zdrowia zastąpiło termin „bosy lekarz” terminem „lekarz wiejski”, a bosonodzy lekarze i inni chętni do otrzymania tego tytułu, musieli zdać