Graduał cysterski (łac. Graduale Cisterciense) – średniowieczny graduał (księga liturgiczna), przechowywany w Bibliotece Narodowej.
Ten artykuł odnosi się do jednego rękopisu, natomiast należy mieć na uwadze, iż w ogólnym przypadku sformułowanie „graduał cysterski” oznacza jakikolwiek graduał w obrządku cysterskim.
Historia Miejsce i czas powstania manuskryptu nie są znane. Zapewne został spisany przed 1317, ponieważ w kalendarzu nie ma jeszcze uroczystości Bożego Ciała, ustanowionej ostatecznie w tym roku. Być może powstał w 2. połowie XIII wieku. Śpiewy o św. Jadwidze Śląskiej na kartach 1 i 82 sugerują, że rękopis mógł istnieć już w 1267, kiedy to miała miejsce kanonizacja Jadwigi. Możliwe jednak, że utwory te dodano w Polsce, zaś sam graduał powstał wcześniej za granicą.
Od połowy XIX w. rękopis był przechowywany we Lwowie w Bibliotece Baworowskich. W czasie II wojny światowej znalazł się w zbiorach Ossolineum. Po 1945 trafił do Biblioteki Narodowej, gdzie oznaczony jest obecnie sygnaturą Rps 12496 IV. Dawniejsze jego sygnatury to: N.2.I.a/2, X.A.3, Baw. 2, BN akc. 9757.
Graduał cysterski jest jednym z najstarszych zachowanych w Polsce graduałów.