Śródpiersie (mezowentryt) było wykrojone. Zapiersie (metawentryt) było krótkie jak na przedstawiciela rodziny. Nie występowały linie submetakoksalne. Odnóża przedniej pary wyróżniały się na tle rodziny silnie rozszerzonymi krawędziami wewnętrznymi goleni. Szeregi grubych i dość długich szczecin rozmieszczone były wzdłuż tylnych krawędzi: przedostatniego widocznego sternitu odwłoka (wentrytu), hypopygidium i pygidium.
Paleoekologia Owady te zasiedlały lasy Basenu Paryskiego. Żywica, w której zostały zatopione, wytworzona została przez drzewa okrytonasienne z rodziny brezylkowatych. Choć w lasach tych dominował Aulacoxylon sparnacense, to badanie mikroskopowe wskazuje jako źródło żywicy drzewa z rodzaju Daniellia, zaś molekularna analiza chemiczna – przedstawicieli rodzaju Hymenaea. W skład bogatej fauny tych lasów wchodziły prakopytne, nieparzystokopytne, niewielkie naczelne z rodzaju Teilhardina oraz ponad 300 opisanych dotąd gatunków stawonogów. Z tej samej lokalizacji co Pastillocenicus pochodzą skamieniałości m.in.