Po objęciu władzy pod koniec lat 70. przez Deng Xiaopinga liczba osadzonych nie tylko znacznie zmalała, ale rozpoczęto również „rehabilitację” tych niesłusznie osądzonych. Właśnie w tym czasie powoli zaczęły się pojawiać utwory podejmujące tematykę życia w obozie, co dotychczas było niemożliwe. Za prekursorów gatunku daqiang wenxue uważa się Cong Weixi (从维熙), Zhang Xianlianga (张贤亮) oraz Liu Binyana (刘宾雁).
Podział literatury obozowej Badacze laogai Philip F. Williams i Yenna Wu dokonali podziału daqiang wenxue na cztery główne grupy. Pierwsze dwie można zaliczyć do literatury faktu, skupiają się one na autentycznych wydarzeniach historycznych. Należą do nich:
autobiografie, wspomnienia, dzienniki byłych więźniów – w większości podejmują tematykę życia w laogai podczas panowania Mao, są uznawane za najbardziej autentyczny opis obozowej rzeczywistości. Do tej grupy można zaliczyć takie pozycje jak Zupa z trawy. Dziennik z chińskiego gułagu autorstwa Zhang Xianlianga czy Zimny wiatr. Pamiętnik z lat spędzonych w chińskim gułagu Harry’ego Wu. reportaże, wywiady, artykuły – napisane przez postronnych dziennikarzy, badaczy lub byłych więźniów, którzy chcą przedstawić konkretne fakty na temat funkcjonowania laogai, a nie swoje osobiste doświadczenia.