17 sierpnia 1937 Peikert został aresztowany na trzy miesiące po tym, jak podczas rewizji w kościele gestapo znalazło trzy egzemplarze „Listu otwartego do Goebbelsa”, napisanego w odpowiedzi na wystąpienie ministra propagandy Rzeszy przeciw kardynałowi Mundeleinowi. Peikerta oskarżono o rozpowszechnianie „Listu”, ale pomimo śledztwa nic mu nie udowodniono i 11 listopada wypuszczono na wolność. Kłopoty z tajną policją nie stanęły na przeszkodzie mianowaniu Peikerta radcą kościelnym, którą to funkcję powierzył mu kardynał Bertram 26 listopada 1940.
Pod koniec oblężenia Wrocławia w 1945 roku przebywał w całej parafii sam, skrupulatnie spisując w swoim dzienniku kolejne dni nalotów, ostrzeliwań, bombardowań, wyburzeń i pożarów. Jego kronika, wydana po wojnie drukiem, stała się cennym dokumentem źródłowym, pozwalającym odtworzyć przebieg oblężenia. Po wojnie wyjechał do Westfalii, gdzie w Bredenborn w powiecie Höxter do śmierci pełnił obowiązki wikarego.
Z inicjatywy i fundacji ks. Peikerta powstało wiele elementów wystroju i wyposażenia kościołów, w których pełnił posługę duszpasterskąTomasz Nochowicz, "Wałbrzyski ołtarz ks. Paula Peikerta", "Sudety" nr 2/166, marzec-kwiecień 2017.
Przypisy