Franciszek Karol Rodziewicz (ur. 15 października 1894 w Bandyszówce, zm. po 1944) – major kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława i Kazimiery z Wysockich, urodzony w majątku Bandyszówka, w ówczesnym powiecie jampolskim, guberni podolskiej. W czasie I wojny światowej, od 1 grudnia 1914 do 12 listopada 1917 służył w armii rosyjskiej, a następnie w 5 pułku ułanów w składzie II Korpusu Polskiego. 11 maja 1918 podczas bitwy pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do 12 listopada 1918.
Po uwolnieniu udał się do Warszawy, gdzie 14 listopada 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, uczestniczył w bitwie pod Zasławiem, za co odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy:W okresie dwudziestolecia międzywojennego pozostał w wojsku. Do wiosny 1933 służył nieprzerwanie w 5 Pułku Ułanów Zasławskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 201. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a 18 lutego 1928 mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.